شنبه، بهمن ۰۳، ۱۳۹۴

140

این دریا
که به بیابان ختم می‌شود،
این ارتفاع
که به دره سقوط می‌کند، این زندانی
که ثانیه‌ها
ساعت‌ها
روزها
ماه‌ها
سال‌هاست 
که رها شده، این من
همین قوس ِ مانده از ماه
خمیده
خسته
درخشان و گاهی
خندان
که می‌خندد

1 نظر:

AmirHossein HonarDust گفت...

همم...

ارسال یک نظر

به نظراتتان همين جا پاسخ خواهم داد :)