پنجشنبه، اسفند ۰۶، ۱۳۸۸

81

غم تا هميشه روی دوش آدم است. با آدم متولد می​شود؛ با آدم قد می​کشد؛ بالغ می​شود؛ بزرگ می​شود؛ آن قدر که وقت پيری کمرش را خم می​کند. 

21 نظر:

مرثا گفت...

غم رو از رو دوشت بذار زیر پات. یکم شبیه شعاره اما شدنیه...

Mohamad Reza گفت...

چه دردناک! اما همونجور که مرثا گفت، می تونی بزاریش کنار .. خیلی پیرها هستند که از خیلی جوونا خوش قامت ترند ..

سایانی گفت...

ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

Universal Emptiness گفت...

حیف که صمیمی نیستم ، وگرنه میگفتم چه ها که نمی کنه ...

شب نویس گفت...

و در آخر نفسشو ازش می گیره... :(

میلاد طرفی گفت...

این دخترا هم که خوراکشون پست نوشتن درمورد غم و ناراحتی و ایناس :دی
Have Fun ;)

باران گفت...

فکر نمی کنم اینقدر تبحر داشته باشه ها !!!

اسیه گفت...

هی خواهر ...
چه بگویم ...و اینا ...

علیرضا روشن گفت...

راز این غم چیست پمی؟ و چرا همراه آدم است؟ چرا دست از سر آدم بر نمی‌دارد؟ تو چه فکر می‌کنی؟

یک مالیخولیایی گفت...

من فکر کنم غم هم لازمه واسه آدم.روح آدمو صیقل می ده.اما نباید گذاشت روی دوش آدم بمونه!

سایانی گفت...

به روزناکم.

منحنی شور گفت...

غم آدم میراثش _ ..
یه راز _ سر به مهر که شب باید باهاش سر ببالین بزاری و نشاید که کتمانش کنی !!

سایانی گفت...

امان از که اضافه
از تذکر شما ممنون مندم.

شاد زی

f.k گفت...

:-)

مانده بر راه گفت...

نباشه یه چی کمه اصلا انگار

sara گفت...

رفیق آدم میشه خب.

asiyeh گفت...

...

باران گفت...

پمی جان چرا اینقدر ساکتی ؟!!

میلاد طرفی گفت...

آپدیت کن برای رضای خدا

یه روزی.یه جایی. یه کسی گفت...

آنقدر که گاهی قدش بلند تر از قد آدم میشود....

月光 گفت...

وقتی بشه مرگ رو بوسید، با غم هم شاید بشه دوشادوش قدم زد و آه کشید

ارسال یک نظر

به نظراتتان همين جا پاسخ خواهم داد :)