سه‌شنبه، آذر ۱۷، ۱۳۸۸

36

كاش می‌شد روزها را هم مثل پله‌های راهروی خانه‌مان دو تا يكی ‌كرد.
چيزی -كه نمی‌دانم چيست- مرا مشتاق فردا، مشتاق آینده كرده است.

4 نظر:

باران گفت...

اشتیاق به همراه ترس هم لذتبخشه هم بعضی وقتا کفرت رو در میاره !!

شب نویس گفت...

عجله نکن خیلی زودتر از اونی که فکر می کنی به آینده میرسی. فعلا از پله ها لذت ببر :)

Universal Emptiness گفت...

نه بابا ، چرا دو تا یکی کرد ، کاش میشد روزها رو وایستوند ، اینده چه خبره ؟

----

بازگشتت رو گرامی میداریم ... :دی

Ra. گفت...

به نفس نفس زدناش اگه ب ارزه

ارسال یک نظر

به نظراتتان همين جا پاسخ خواهم داد :)